Thread:MediaWiki talk:Previewnote/nn/Er "hugs" feil?/reply (3)

Meldingane lyt ha konsekvent val av målform. Ein kan ikkje lata éin del av meldinga vera på ei anna form enn resten. At det berre er éi imperativsform i denne meldinga endrar lite på dette.

Tek eg ikkje i miss, so kjem Olve Utne frå ein stad der målføret nyttar kløyvd infinitiv. Eg meiner kløyvd infinitiv vil gje ei tydeleg overvekt av e-mål. For det fyrste endar dei fleste verba med kløyvd inifinitiv på -e. Frå før kan ubunden form eintal og bunden form fleirtal av linne hokjønnsord berre enda på -e (ei kjelde, ei side; kjeldene, sidene). Ei rad adverb og minst eitt vanleg småord kan berre enda på -e (gjerne, heime, dette osb.).

Det finst argument for å nytta tradisjonell nynorsk ut av reint praktiske grunnar. Nyttar ein tradisjonell nynorsk slepp ein stort sett å synsa om kva for former flest folk vil føla seg heime med, kva former som er mest nytta, og so bortetter. Nyttar ein a-infinitiv, vert dei som talar e-infinitiv sure; nyttar ein e-infinitiv, vert dei som talar a-infinitiv sure (medan dei som talar apokope aldri vert nøgde). Dei som seier noko som liknar mest på fyrst vil helst lesa fyrst, dei som seier noko som liknar mest på først vil helst lesa først. Og soleis held det fram.

Tradisjonell nynorsk gjev i hovudsak eineformer og soleis ingen val.